The Sweet Hereafter

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Ο Atom Egoyan σίγουρα.

Κάπως έτσι ξεκίνησε και η γιγάντωση της φήμης του, με το Sweet Hereafter.

Μετά από ένα δυστύχημα σε έναν οικισμό της British Columbia, ο Bilbo Baggins, εδώ αιμοσταγής δικηγόρος και όχι Hobbit, θα πεταχτεί παρά τις δικές του οικογενειακές σκοτούρες (η κόρη του ειν’ πρεζού) μέχρι εκεί για να πείσει τους κατοίκους να καταθέσουν συλλογική αγωγή κατά της εταιρείας που έφτιαξε το σχολικό λεωφορείο. Ναι, αυτό ξέχασα να στο πω, όλα κινούνται γύρω από τον εκτροχιασμό του σχολικού λεωφορείου και τον θάνατο σχεδόν όλων των παιδιών του οικισμού. Ζήσαν όμως η οδηγός και η 15χρονη Nicole, παράλυτη πλέον από την μέση και κάτω και γύρω από αυτές τις ιστορίες των επιζώντων θα προσπαθήσει να βγάλει το ψωμί του ο Ian Holm.

Η αφήγηση αποσπασματική και από πολλές διαφορετικές πλευρές, πηδάει μπρος πίσω στο χρόνο μεταδίδοντας την συγκεχυμένη εικόνα των αναμνήσεων των αφηγητών. Θέλει λίγο χρόνο προσαρμογής στην αρχή μέχρι να μπεις στο νόημα του τι έχει και συμβεί και πότε αλλά στην τελική δεν θα λειτουργούσε τόσο καλά αυτή η ταινία με μια γραμμική πλοκή.

Το χάος της αφήγησης αφήνει τον Egoyan να ξεδιπλώσει και την συμβολιστική του διάθεση, τόσο σε επίπεδο κάμερας όσο και σεναριακά. Πέρα από την μελέτη της ανθρώπινης αντίδρασης στην απώλεια, δεν μου βγάζεις από το μυαλό ότι το Sweet Hereafter χτυπούσε και πιο αφαιρετικές συλλογιστικές.

Ειδικά με τον επίμονο παραλληλισμό της ιστορίας του τροχαίου με τον γερμανικό μύθο του αυλητή του Χαμελίν. Παραλληλισμός πασιφανής, αφού το soundtrack περιέχει σχεδόν αποκλειστικά μεσαιωνική-αναγεννησιακή μουσική πνευστών που εμφανίζεται, αναμενόμενα, στα πιο καίρια σημεία.

Το Sweet Hereafter δεν έχει μόνο άξιο σκηνοθέτη. Ο αγαπημένος ηθοποιός του Pinter δείχνει πραγματικά γιατί τον πήγαινε τόσο ο αποθανείς συγγραφέας, ενώ η Sarah Polley (που κυκλοφόρησε καινούριο προσωπικό ντοκυμαντέρ πρόσφατα) τον συμπληρώνει εξαιρετικά στον ρόλο της παράλυτης από την μέση και κάτω Nicole. Από μεριάς δεύτερων ρόλων ξεχωρίζει με διαφορά από τους υπόλοιπους ο Bruce Greenwood σαν χτυπημένος από την μοίρα(και πριν το ατύχημα) hillbilly πατέρας αφοσιωμένος στα παιδιά του.

Ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ έναν λόγο να μην θες να την δεις. Στο λέω εγώ αυτό που δεν μπορώ να πω ότι τρελαίνομαι για Egoyan.