Χρυσή αρκούδα και πράσσειν άλογα.Γιατί μόνο έτσι μπορεί να έπραξε η κριτική επιτροπή(ή διαφορετικά με κάποια πολιτικά συμφέροντα,γερμανοτουρκική η παραγωγή χμμμ) δίνοντας σε αυτή την ταινία την χρυσή αρκούδα.Από την άλλη η λίστα του διαγωνιστικού δεν περιλαμβάνει και καλύτερες ταινίες, οπότε ίσως και να ήταν η σωστή επιλογή.Ήταν και πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ο Werner Herzog που τρέφει έτσι μια συμπάθεια για τη φύση ,οπότε γιατί όχι?
Σίγουρα πάντως δεν πρόκειται για μια κακία ταινία.Λίγο εώς αρκετά άστοχη ναι , κακή όμως όχι.Το σενάριο σε μεταφέρει στην ορεινή τουρκία, όπου ο μικρός Γιουσούφ(το παιδάκι της φωτογραφίας) έχει προβλήματα κοινωνικοποίησης(δεν μπορεί να μιλήσει/διαβάσει τίποτα δημοσίως) και κάνει παρέα μόνο με τον πατέρα του τον Γιακούμπ στον οποίο ψιθυρίζει ό,τι θέλει να μοιραστεί μαζί του.Ο Γιακούμπ είναι μελισσοκόμος και έχει μεταδόσει στον Γιουσούφ τις γνώσεις και την αγάπη του για την φύση,με την οποία ο μικρός συνδέεται πολύ περισσότερο από ότι με οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο.Ώσπου μια μέρα ο Γιακούμπ πρέπει να πάει πιο μακρία για να βάλει καινούρια μελίσσια ,επειδή αυτά που είχε κοντά στο χωριό δεν βγάζουν πια μέλι....
Δεν θα χαλάσω το τι γίνεται στο τέλος, αν και δεν έχει καμία σημασία ούτε επηρρεάζει καθόλου τον θεατή η αναμενόμενη ήδη από το μισό της ταινίας εξέλιξη.Η ταινία υποτίθεται ότι είναι ημιαυτοβιογραφική και αποτελεί το τρίτο μέρος της τριλογίας του Γιουσούφ -αν και δεν έχω δει τις υπόλοιπες δύο-.Μας δείχνει και καλά την εξέλιξη του σκηνοθέτη-ποιητή στην τρυφερή ηλικία των 6 που είναι ο Γιουσούφ στην ταινία , ενώ παράλληλα θρηνεί την χαμένη σχέση του ανθρώπου με τη φύση.Ok δεν διαφωνώ ότι όντως μπορεί να είναι έτσι αλλά η ταινία με αυτούς τους στόχους θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε 1 άντε μιάμιση ώρα(και γιατί όχι και λιγότερο?) αντί για τις 2 που διήρκεσε.Δεν είναι ακριβώς ότι δεν είχε λόγο ύπαρξης η "περιττή" ταινία αλλά σε κάποια σημεία δεν μπορούσα να μην σκεφτώ ότι αυτό που παρακολουθούσα άνετα θα μπορόυσε να περάσει για την τουρκική εκδοχή του μικρού σπιτιού στο λιβάδι.Χωρίς βέβαια τις χριστιανόηθικές προεκτάσεις του.
Και φτάνουμε έτσι σε ένα άλλο σημείο που με συγκλόνισε.Στο μέρος που έδειχνε στην ταινία,και δεν υπάρχει λόγος να πιστεύεις ότι το φαντάστηκε ο σκηνοθέτης, οι άνθρωποι ζουν λες και βρίσκονται στο 1900 (όχι έτος Εγίρας,το "κανονικό" 1900) και η μόνη ένδειξη σύγχρονου πολιτισμού είναι το ηλεκτρικό που η χρήση του εμφανίζεται σε ελάχιστες σκηνές καθώς και ορισμένα πλάνα που δείχνουν κάτι πλαστικούς μουσαμάδες.Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό γιατί βοηθάει την προσέγγιση του θέματος "άνθρωπος- φύση" και εξυπηρετεί στην ανάδειξη των πλάνων μέσα στο δάσος με την έννοια ότι η έλλειψη σύγχρονων μέσων σου δίνει την αίσθηση ότι δεν έφυγες ποτέ από αυτό.
Κατά κύριο λόγο αυτό τον ρόλο παίζει η εκπληκτική φωτογραφία της ταινίας που ,αν και λίγο σκοτεινή, σου μεταδίδει απίστευτες εικόνες από τα δάση της τουρκίας και την ζωή των κατοίκων τους.Παρόλα αυτά σε ορισμένα σημεία είχα την αίσθηση ότι υπήρχαν ορισμένες ναρκισσιστικές τάσεις μέσα στο φιλμ και τις υποψίες μου τις επέτεινε και η αργή εξέλιξη της πλοκής της.Χωρίς να σημαίνει ότι αυτό είναι κάτι κακό-ναι ξέρω ότι ο ναρκισσισμός έχει αρνητική σημασία αλλά δεν έβρισκα κάτι καλύτερο-.
Σίγουρα δεν πρόκειται για την ταινία της χρονιάς αλλά οπωσδήποτε δεν ανήκει στην κατηγορία "χάσιμο χρόνου".Τώρα αν αξίζει να πληρώσεις δεν ξέρω.
No comments:
Post a Comment