"It's over after tonight, get the fuck up"
-αγωνιώδης προσπάθεια παρουσίασης της πραγματικότητας (reality check) από φίλο σε φίλο
Μετά το 24, είναι το 25, τουλάχιστον για όλους εμάς που δεν το κουράσαμε και αυτό (γιατί δεν είναι για όλους τόσο απλά τα πράγματα!). Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τήν 25η ώρα.
Σε μία σειρά, πρεζέμπορας πιάνεται με 1 κιλό "ζουζού" και πολλά λεφτά σπίτι του και οι μπάτσοι του δίνουν μια μέρα για να παρουσιαστεί στο τμήμα (;), με την οποία καταπιάνεται και η ταινία. Πραγματικά μου προκαλεί απορία και αυτό μόνο, γιατί δεν καταλαβαίνω τι μυαλά κουβαλάνε στη Αμερική και γιατί δεν υπαρχεί κατί σαν αυτόφωρο, προφυλάκιση ή όπως τα κάνουμε στην Ελλαδίτσα μας τελοσπάντων. Τι να πει κανείς χώρα της ελευθερίας είναι αυτή...
Η ταινία ξεκινάει απότομα δείχνοντας τον πρεζέμπορα/Monty (Edward Norton) να περιθάλπτει ένα χτυπημένο αδέσποτο σκύλο, τον οποίο και τελικά υιοθετεί. Φανερή η αντίθεση μεταξύ της παράνομης δραστηριότητας τού και του προφίλ του φιλέσπλαχνου ζωόφιλου, παρ'όλα αυτά όμως όχι ενοχλητικά κοινότοπο ακόμα. Αμέσως μετά ξεκινάει το μακελειό. Πέφτουν οι εντελώς αδιάφοροι γραφιστικά τίτλοι αρχής , με ορχηστρική μουσική υπόκρουση και φόντο το Tribute in Light, θέμα που δυστυχώς επανέρχεται ξανά και ξανά και ξανά στην ταινία, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να το παραβλέψεις πια. Ιδού το τραγούδι τίτλων για να μπείτε στο κλίμα της ταινίας και μόνοι σας. Για μένα τουλάχιστον βγάζει κάτι πολύ σαν πληγώμενο αητόπουλο και δεν μου'ρχέται και καλά...
(αυτές οι αποτυχημένες ταινίες με σοβαρά κοινωνικά θέματα,μηνύματα και αξίες ποτέ δεν διαλέγουν κάτι άλλο πέρα από αυτή την μουσική)
Στην συνέχεια ακολουθεί μια μισάωρη κοιλία για την οποία έχω να παρατηρήσω τα εξής:
Δεν μπόρεσα ακόμα να καταλάβω γιατί τα πρεζάκια στις αμερικάνικες ταινίες, όπως και αυτο που συναντά τον Μόντυ αμέσως μετά τους τίτλους είναι τόσο κυριλέ και δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας. Τρυπίεσαι,κοιμάσαι στους δρόμους και σκατοτρώς πως γίνεται να είσαι έτσι μετά; Ευτυχώς αμέσως η ταινία ξεφεύγει από τον πρωταγωνιστή,αφήνοντας μετέωρα τα προηγούμενα ερωτήματα μου, για να μας γνωρίσει τους φιλους του Μόντυ. Ο Jacob (Philip Seymour Hoffman), καθηγήτης σε Λύκειο, ενδιαφέρων κυρίως για το υπό ανάπτυξη ειδύλιο του με ξέκωλη και φιλόδοξη μαθήτρια του. Το πρωαναφερθέν ξεκώλι στην πρώτη σκηνή που εμφανίζεται κράζει διάφορα κλισέ, πραγμά εντυπωσιακό αφού η ταινία είναι μέσα σε αυτά. Ίσως μια κρίση ταυτότητας του σεναριογράφου. Ο δεύτερος φίλος ο Barry, είναι χρηματιστής ή κατι τέτοιο. Τέλος πριν αρχίσει η κυρίως υπόθεση, δηλαδη πριν κάνουν ντου οι μπάτσοι και βρουν το πράγμα, μας παρουσιάζεται και η γκόμενα του Monty, Naturelle.
Δυστυχώς το γεγονός ότι τέλειωσε η εισαγωγή αντί να βελτιώσει την ταινία την κάνει ακόμα χειρότερη. Ακολουθεί μια φτήνη απόπειρα επιβολής καποιού είδους συναισθηματισμού στο κοινό με την παρουσίαση εντός δεκαλέπτου ενός γκομενοκαυγά (με την αξιομνημόνευτη ατάκα "Φόρα το ασημί φόρεμα ,έτσι θέλω να σε θυμάμαι"), του δύσκολου παρελθόντος του Monty και τις υπόνοιες για προδόσια που τον βασανίζουν και τον οδηγούν στην απογοήτευση. Αααχ πόσα δύσκολα πέρασε αυτός και ο πατέρας, όταν ένα κρύο πρωινό τούς άφησε η στοργική και απαλή σαν την δροσιά μάνα. Σοβαρά οικονομικά προβλήματα ακολούθησαν και ο Monty ξεκίνησε να πουλά χόρτο στο σχολείο του για να βοηθάει τον γέρο του. NO MORE DRAMA. Και αυτή είναι μόνο μία από τις πολλές έμμεσες αναφορές στο gateway theory.
Η ταινία συνεχίζει στο ίδιο βιολί για ακόμα μιαμίση ώρα περίπου, η οποία κυλάει βασανίστικά αργά, χαρακτηρίστικο στο οποίο υποθέτω πως οφείλεται και ο τίτλος "25η ώρα". 'Ετσι παρακολουθούμε το κράξιμο-αυτοκριτική στον καθρέφτη, το κράξιμο από τους φίλους (με φόντο πάλι το ground zero και ισλαμική μουσική να πέζει από πάνω), καθυστερημένη συζήτηση μεταξύ της γκόμενας του Μόντυ και των φίλων του για άλλα πιπίνια που περνάνε και διάφορα ακόμα. MUST είναι και η σκήνη που η μαθήτρια του Hoffman δεν μπορεί να μπεί στο κλαμπ, που σου φέρνει λίγο στο μυαλό το Night at the Roxbury και ξεχνιέσαι.
Το τέλος παραμένει το ίδιο άστοχο με την υπόλοιπη ταινία, κάνοντας απλά το ατόπημα ολοκληρωμένο ως προς τα δομικά του στοιχεία τουλάχιστον. Δηλαδή μαλακία με αρχή μέση και τέλος. Κλασσικό Χαπυ-Εντ με την προβολή αξιών όπως οικογένεια-γυναίκα-παιδία-γερόντιασμα μαζί και φυσικά J.C. Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και την λεπτομέρεια που κάνει την διαφορά, το αμερικάνικο σημαιάκι στο αυτοκίνητο του πατέρα του Μόντυ.
Για να αναφέρω και κάτι θετικό, η ερμηνεία του Philip Seymour Hoffman είναι για ακόμα μια φορά καλή, αν και ο ρόλος του είναι στο ίδιο επίπεδο με όλη την υπόλοιπη ταινία. Πολύ χαμηλά, αυτό είναι. Επίσης ο ουκρανός χοντρός "συνέταιρος" του Μόντυ, Kοstya, είναι ένας καλά τοποθετημένος χαρακτήρας, από τους δεύτερους ρόλους που χρειάζονται για να κάνουν μια ταινία πραγματικά καλή.Μόνο που εδώ λείπει όλο το υπόλοιπο. Τέλος ξεχωρίζουν και κανά δυο πλάνα στην ταινία, όπως αυτό στην προβλήτα με φόντο τα νησάκια. Άλλα πάλι, προκαλούν αισθητικό αλλεργικό σοκ, όπως αυτό που δείχνει την μαθήτρια να πλησιάζει τον Jacob (Hoffman) στο club.
Κλείνω με τα εξής. Ακόμα απορώ πως είναι ποτέ δυνατόν ο σκηνοθέτης Spike Lee (απέφυγα να τον αναφέρω ως τώρα), με τόσες ωραιές ταινίες στην φιλμογραφία του όπως το Summer of Sam (ίσως και μέτριο), το Clockers, το Jungle Fever και το προταθέν για χρυσό φοίνικα Do the right thing, από τα οποία τα τρία τελευταία παρακολουθούν πιστά την ζωή στα αφροαμερικάνικα γκέτο , να σκηνοθετήσει μια τέτοια κάλπικη φτήνια αντιμετωπίζοντας το κοινό σαν μια μάζα ηλιθίων. Με μια λέξη εξοργιστικό. Καθαρή μαχαιριά στην αισθητική.
Είχα και πολλά άλλα να κράξω για αυτή την ταινία όπως η γελοία μορφή του αρχιμαφιόζου(Φυλακή στα 14...), αλλά ξέσπασα αρκετά για να μην πάθω τίποτα οπότε μπορώ να σταματήσω εδώ.
No comments:
Post a Comment