Buried

 

Ένας τύπος θαμμένος σε ένα φέρετρο στην έρημο.Αυτός ένας αναπτήρας και ένα blackberry(νομίζω το Curve).

Ας ξεκινήσουμε από τα άσχημα της ταινίας,όπως την φτηνή(σε ποιότητα,γιατί σίγουρα έπεσαν πολλά λεφτά από την RIM) και αναίσχυντη διαφήμιση του Blackberry  που βρίσκει μέσα στο φέρετρο ο πρωταγωνιστής.Μετά από μια 90λεπτη πλύση εγκεφάλου ένα από τα πράγματα που σου μένουν από την ταινία είναι αφενός το "πωωω κοίτα να δεις ,το κινητό του πιάνει και στο χώμα" και αφετέρου "μα καλά πώς δεν τελιώνει πια η γαμωμπαταρία?" και την επόμενη μέρα πας και αγοράζεις ένα και αν δεν κατάλαβες πώς και γιατί το buried θα φταίει.

Αλλά πέρα από αυτό που στην τελική δεν είναι και τόσο εκνευριστικό δεν γίνεται να μην ξενερώσεις με τον ξετσίπωτο συναισθηματικό εκβιασμό της ταινίας.Η καημένη η μάνα με το Αλτσχάιμερ , η διαθήκη του φτωχού φορτηγατζή(πάλι με το κινητό) και οι πολλές αναπάντητες κλήσεις στη γυναίκα του δεν νομίζω να κατάφεραν να συγκινήσουν κανένα που έχει ξαναδεί έστω και μία ταινία στη ζωή του-ή έστω λίγη τηλεόραση.

Πάντως η ταινία έχει περισσότερα + παρα -.Η ιδέα και μόνο μιας ταινίας εξ ολοκλήρου γυρισμένης σε ένα φέρετρο που κατορθώνει να κρατήσει τον θεατή-για το μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας- είναι σίγουρα από τα σημαντικότερα προτερήματα της ταινίας.Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του φερέτρου σε ζορίζει μέχρι να τη συνηθίσεις(μου πήρε μέχρι το δεύτερο μέρος) και υποβοηθείται και από την πολιτική πλευρά της ταινίας που δεν είναι και τόσο γελοία όσο θα μπορούσε να είναι.

Ειδικά κάποιες σκηνές ήταν αρκετά σκληρές με τα ζητήματα που θίγει(μάλλον επειδή είναι indie ισπανική παραγωγή), χωρίς βέβαια να αποφεύγει να επιστρατεύσει ηλίθια στερεότυπα για να βοηθήσουν και στο μελώ κομμάτι της ταινίας.

Από τα πιο δυνατά χαρτιά της ταινίας είναι η αρχή και το τέλος της.Η αρχική και η τελευταία σκηνή είναι από τις καλύτερες που μπορώ να θυμηθώ τα τελευταία χρόνια.

Γενικά αξίζει.Ειδικά στη "μεγάλη οθόνη".