Η ταινία εξελίσσεται σε ένα λίγο-πολύ γνώριμο και από άλλες γαλλικές ταινίες της περιόδου (πχ Delicatessen )περιβάλλον . Βρώμικο και λασπωμένο , απροσδιοριστό σαν χρονική περίοδος αλλά με ενδυμασία που παραπέμπει στο παρελθόν και τεχνολογία που μοιάζει εξελιγμένη πολύ περισσότερο από την δικία μας , αλλά ταυτόχρονα κάπως αδέξια και αναχρονιστική σε υλικά και υφή , προσδίδει μια διάσταση παραμυθιού στην ιστορία και προετοιμάζει τους θεατές να δεχθούν πολλές αυθαιρεσίες ( ή να αρχίσουν υστερικά να φωνάζουν "ΨΕΜΑ","Ε ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ" κλπ) . Οι άνθρωποι που ζουν στο συγκεκριμένο περιβάλλον δεν θα μπορούσαν να μην έχουν επηρεαστεί από όλο αυτό το κλίμα παρακμής με αποτέλεσμα να βρισκονταί σε μια συνεχή κατάσταση επιφυλακής φοβούμενοι την επόμενη απειλή που θα συναντήσουν στον δρόμο τους . Ειδικότερα θα τους κατηγοριοποιούσα ως εξής:
- Τους κακούς και εκμεταλευτές οι οποιόι διαθέτουν χρήμα , σωματική δύναμη , διαστροφή ή οποιδήποτε συνδυασμό των προηγούμενων
- Τους φαινομενικά κακούς μικροεγκληματίες τους οποίους η παραπάνω κατηγόρια έχει στην δούλεψη/εκμετάλευση της οι οποίοι τελίκα αποδυκνείονται πονόψυχοι
- Τους καλούς και κατατρεγμένους (πολύ μικρή μειονότητα-συνήθως οι μόνοι εκπρόσωποι αυτής της κατηγορίας που συμμετέχουν στην πλοκή είναι οι πρωταγωνιστές)
'Ετσι λοιπόν δεν θα περείμενε κανείς μια πεζή και προσγειωμένη υπόθεση . Κακός και δαιμόνιος επιστήμονας κλέβει παιδιά με την βοήθεια βιονίκων πρώην τυφλών νυν φονικών κυκλώπων (τεχνολογία αιχμής) για να τους αποσπάσει τα πολύτιμα παιδικά τους όνειρα τα οποία τα χρειάζεται αφού αυτός δεν ονειρευεταί (οικογενειακό δράμα-προβλήματα υγείας δεν κοροιδεύουμε) . Στην υπηρεσία του βρίσκεται μια στρατία κλώνων , με τον πρωτότυπο και για αυτό ικανότερο να αναζητείται μονίμως , μια πριγκήπισσα που χάλασε και βγήκε ένα και τίποτα και έναν εγκέφαλο βασανισμένο από τις ημικρανίες να κολυμπάει σε πράσινο υγρό.
Όλα ξεκινάνε όταν οι κύκλωπες κλέβουν τον μικρό αδελφό του δυνατού αλλά χαζού γίγαντα πρωταγωνίστη μας (εδώ ταυτιζόμαστε ) την ιδία μέρα που τον ξαφρίζουν συμμορία από ανήλικα την οποία εκμεταλλεύονται δίδυμες και κακές κυράτσες . Έτσι γνωρίζεται ο γίγαντας (Κρανκ) με την μικρή Μιτ (εδώ ταυτιζονταί οι γκόμινες) , μέλος της παιδικής συμμορίας κλεφτών , και μαζί προσπαθούν να σώσουν τον χαμμένο και πολύ αγαπημένο μικρό αδελφό.
Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών , η οποία παρουσιαζεί ομοιότητες με την σχέση της Natalie Portman με τον Leon στην ομότιτλη ταινία , αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας το οποίο συμπληρώνει κωμικά την πλοκή ενώ ταυτόχρονα αποτελεί την βάση για καποιόυς από τους καλύτερους διαλόγους της ταινίας, για αυτούς που θέλουν και καποιά νοήματα στην ταινία πέρα από δυό ώρες που κύλησαν ευχάριστα (και δεν εννοώ πως μόνο αυτό έχει καποιό νόημα στην ταινία) . Δυστυχώς παρεξηγήθηκε και αποτέλεσε την αιτία έντονης κριτικής.
Οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που παρουσιάζονται στην πόλη των χαμένων παιδίων χαρακτηρίζονται απο ιδιαίτερη πρωτοτυπία και ευρηματικότητα ενώ δεν λοίπουν και τα ωραία πλάνα , αν και θα μπορούσε να κατηγορηθέι για κάπως απαρχαιώμενα και πρασινωπά ειδικά έφε (αγγίζει τα όρια της εμμoνής η απεικεικόνιση τόσων διαφορετικών τεχνολογικών ματζουνιών με πράσινη γλίτσα σαν night vision). Την μουσική της ταινίας επιμελήθηκε ο Angelo Badalamenti , γνωστός από τις συνεργασίες του με τον D.Lynch σε ταινίες του όπως το Mulholland dr. και το Blue Velvet . Στην πόλη των χαμένων παιδιών η μουσική δένει αρμονικά με τις σκηνές της ταινίας δημιουργώντας ένα ωραίο αποτέλεσμα , αλλά δεν νομίζω οτι είναι το είδος μουσικής που θα ακουγές και χωρίς να βλέπεις παράλληλα την ταινία .
Το τέλος της ταινίας αν και αναμενόμενο ( σαν κατάληξη της αναζήτησης ) παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον σαν παρουσίαση και θίγει το θέμα της ρευστότητας της ηλικίας (παπαριά ακούγετα αυτό αλλά δεν θέλω να κάνω spoilers και δεν μπορώ να το περιγράψω και καλύτερα) ενώ έχει και καποιές ανατροπές . Γενίκα ωραία ταινία από πολλές απόψεις.
[επίσης εχεί και μια ομοιότητα με το Prison Break παλιοαμερικάνοι]
No comments:
Post a Comment