True Romance

-I kept asking Clarence why our world seemed to be collapsing and things seemed to be getting so shitty. And he'd say, "that's the way it goes, but don't forget, it goes the other way too." That's the way romance is... Usually, that's the way it goes, but every once in awhile, it goes the other way too.

Το πρώτο σενάριο που έγραψε ο Tarantino,σε συνεργασία με τον Roger Avary -όπως και επόμενα σενάρια- και δυστυχώς το πούλησε και μάλιστα φτηνά.Λέω δυστυχώς γιατί με το σενάριο αυτό στα χέρια του θα μπορούσε να είχε φτιάξει μια απίστευτη ταινία.Ή μάλλον μια ακόμα πιο απίστευτη από αυτή που γύρισε ο Tony Scott.Το True Romance ,ως έχει , είναι πολύ καλό από μόνο του απλώς η συνδρομή του Tarantino στη σκηνοθεσία θα το έκανε ακόμα καλύτερο κατά τη γνώμη μου.Αφήνω όμως τα ανέφικτα όνειρα ενός fanboy πίσω μου και πάμε στην ταινία.

Το σενάριο είναι ένα σχεδόν τυπικό  love story.Ο Clarence που δουλεύει σε κομιξάδικο θα περάσει τα γενέθλια του πάλι μόνος τους κάνοντας ένα μίνι μαραθώνιο ταινιών kung fu.Το αφεντικό του για δώρο γενεθλίων πληρώνει την Alabama να του κάνει "παρέα".Τελικά όμως γνωρίζονται και ,με κοινά ενδιαφέροντα τον Βασιλιά και τον Jackie Chan, ερωτεύονται και πριν καλά καλά το καταλάβουν βρίσκονται στο δρόμο για το LA με μια βαλίτσα γεμάτη κόκα που έκλεψαν από τον νταβατζή της Alabama.Ένα σχεδόν τυπικό love story λοιπόν.Βάλε μέσα και πολλές ατάκες και ακόμα περισσότερη βία και έχεις τον σκελετό του σεναρίου του True Romance.Σημειωτέον επίσης (για αυτούς που ξέρουν) ότι ο Tarantino και ο Avary  είχαν γράψει αρχικά ένα πολύ μεγαλύτερο σενάριο το οποίο χωρίστηκε στα δύο,με το πρώτο μέρος να μεταμορφώνεται στο True Romance,ενώ το δεύτερο μετατράπηκε στην γνωστή ταινία Natural Born Killers.

Στο εκρηκτικό αυτό σεναριακό μίγμα η σκηνοθεσία επιδρά σαν ηρεμιστική ένεση σε λυσσασμένο σκύλο περιορίζοντας τις δυνατότητες του σε  μια γραμμική αφήγηση(το αρχικό σενάριο ήταν παρόμοιο με άλλα του Tarantino ,όπου η αφήγηση δεν είναι γραμμική) χωρίς ιδιαίτερο στίγμα.Δεν είναι κακή σε καμία περίπτωση αλλά είχε αρκετά περιθώρια εξέλιξης.

Εντυπωσιάζει και το cast,που έδινε περιθώρια για κάτι πιο προχώ σκηνοθετικά.Αν και οι πρωταγωνιστές(Christian Slater και Patricia Arquette) μου ήταν σχεδόν άγνωστοι πριν από την ταινία(κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα ξανακούσει τα ονοματά τους αλλά...) το υπόλοιπο cast (νεαροί/πιο νεαροί τότε) αποτελείται από ονόματα(όπως ο προσφάτως αποβιώσας Dennis Hopper ή ο περιζήτητος πλέον Brad Pitt) που θα έφερναν πολλά λεφτά στα ταμεία των εμπλεκομένων αλλά και σίγουρα θα ανέβαζαν αρκετά το budget του όλου εγχειρήματος.Το ακόμα εντυπωσιακότερο είναι ότι τα "μεγάλα" ονόματα στις αρχές των 90's δεν ήταν και τόσο μεγάλα με αποτέλεσμα να εμφανίζονται σε ρόλους πουθενάδων.Για παράδειγμα ο Samuel Jackson απλώς κάνει ένα πέρασμα σε μια σκηνή, ενώ ο Pitt παίζει τον stoner συγκάτοικο του φίλου του Clarence στο LA,εμφανιζόμενος μόνο σε δύο ή τρεις σκηνές.

Συνολικά η ταινία αξίζει το χρόνο της.Δεν θα σε απογοητεύσει,ειδικά αν είσαι και fan του Tarantino,αφού το True Romance ουσιαστικά είναι το πρωτόλειο έργο του.Ακόμα και αν δεν είσαι fan όμως δυο ωρίτσες περνάνε σίγουρα ευχάριστα.