Hawaii, Oslo

Συνεχίζεται η εκκαθάριση του δίσκου με ακόμα μια ταινία που υπάρχει άπειρο καιρό καταχωνιασμένη στα ψηφιακά συρτάρια μου. Να φανταστείς είχα ξεχάσει περί τίνος πρόκειται. Νόμιζα ότι ήταν από αυτές τις περίεργες νορβηγικές κωμωδίες από αυτές που πρωταγωνιστούν πρώην δολοφόνοι και σου μαθαίνουν πράγματα για την ζωή. Αμ, δε.

Κωμωδία σίγουρα δεν την λες. Τώρα ο διδακτισμός της παίζεται.

Μια ζεστή μέρα του νορβηγικού καλοκαιριού στο Όσλο μια σειρά από αταίριαστες φαινομενικά ιστορίες και ανθρώπους θα μπλεχτούν για να σχηματίσουν το, όχι και πολύ πρωτότυπο σαν σύλληψη, σενάριο. Ένας ψυχασθενής που περιμένει την αγαπημένη του να παντρευτούν στα 25α γενέθλια του όπως είχαν υποσχεθεί ο ένας στον άλλο, ο φυλακόβιος αδερφός του, κάτι ορφανά που περιφέρονται άσκοπα στο Όσλο περιμένοντας την κηδεία του πατέρα τους και ένας τύπος/ καλός σαμαρείτης που βλέπει προφητικά όνειρα είναι μόνο μερικοί από τους χαρακτήρες που αν και άγνωστοι μεταξύ τους θα συνδεθούν για χάριν της ταινίας.

Ομολογώ ότι ακούγεται αρκετά ενδιαφέρουσα και μυστηριώδης σαν ιδέα αλλά η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τα δύο αυτά επίθετα. Προσπαθεί υπερβολικά πολύ να σκιαγραφήσει ανθρώπινα συναισθήματα και σχέσεις βάζοντας τα στο τετριμμένο καθαγιαστικό περίβλημα οικουμενικότητας που ειλικρινά με έκανε να σκεφτώ πως κάπως έτσι θα ήταν μια δραματικότερη εκδοχή του Eat, Pray, Love.

Ok, πρέπει πάντως να αναγνωρίσω ότι σε διάφορα σημεία την έφτιαχνε σωστά την ατμόσφαιρα (αν είχες μπει στον κόπο να δεις την ταινία χωρίς να κάνεις fast forward) και πως η υποκριτική κινήθηκε σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που θα μπορούσε ποτέ να φτάσει η Julia Roberts. Ακόμα και τα παιδάκια παίζαν το κομμάτι τους συμπληρώνοντας τέλεια το ένα το άλλο.

Κατά τα λοιπά, το γενικότερο στυλ του Hawaii-Oslo (σαν ποδοσφαιρικός αγώνας μοιάζει) θα το περιέγραφα ως σκανδιναβικό. Από αυτά τα σκοτεινά, χωρίς πολύ μουσική (και όση υπάρχει αποκλειστικά ατμοσφαιρική, δίχως στίχους) και με μεγάλες παύσεις στους διαλόγους, για να προλαβαίνεις να επεξεργάζεσαι. Αν υπάρχει κάτι να επεξεργαστείς φυσικά.

Αλίμονο!(Καιρό ήθελα να γράψω ένα τέτοιο μοιρολατρικό ουρλιαχτό)Δεν φτάνει μόνο το στυλ και ουσία δεν μπορώ να πω ότι εντόπισα και μπόλικη.