Restless

Γενικά ο Gus van Sant δεν μου κάνει ιδιαίτερη αίσθηση. Ούτε κρύο ούτε ζέστη. Κάτι ανάλογο το Restless.

Ο Enoch που αράζει γενικά σε κηδείες (όχι ακριβώς σαν τους Wedding Crashers, στην πιο indie εκδοχή φυσικά) γνωρίζει εκεί την μελλοθάνατη (λόγω καρκίνου) Annabel. Το Restless είναι η ιστορία τους. Εμφανίζεται ακόμα σαν τρίτος χαρακτήρας και το φάντασμα ενός γιαπωνέζου πιλότου με το οποίο ο Enoch παίζει Ναυμαχία.

Πάμε τώρα στην εξομολόγηση αυτού του post.Το στυλ του van Sant μου αρέσει και με απωθεί για τους ίδιους λόγους. Η επιλογή περιθωριακών εφήβων ως πρωταγωνιστών με αυτό το αμήχανο στήσιμο μπροστά στην κάμερα και την ζωή. Η αναποφασιστικότητα μεταξύ του mainstream και του ανεξάρτητου.

Ας πούμε, διαλέγει τα πιο περίεργα ονόματα για τους πρωταγωνιστές, όλα τα χρώματα  και τα σκηνικά θα μπορούσαν να είχαν βγει από το Submarine αλλά γεμίζει τους διαλόγους με κλισέ που θα ζήλευε και το He's just not that into you. Κάτι τέτοια με εκνευρίζουν.

Η ίδια αμφιταλάντευση παίζει και στην μουσική.Λίγο Lennon, λίγο  Nico. Για να πούμε όμως και του στραβού το δίκιο μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο η Mia η Wasikowska καταλαμβάνει σίγα σίγα τη θέση που (πιστεύω) της αρμόζει ανάμεσα στις υπόλοιπες ανερχόμενες indie ντίβες.

Διαβάζεις και κρίνεις, όπως άλλωστε σε κάθε ταινία.