Le Havre

Σε γενικές γραμμές δεν συνηθίζω να γράφω για ταινίες αρκετό καιρό(καλά ούτε βδομάδα δεν έχει περάσει) μετά που τις έχω δει αλλά δεν έχω δει κάτι άλλο ενδιαφέρον μέχρι στιγμής (δυστυχώς το παιχνίδι των σκιών δεν τα πήγε και πολύ καλά) και είχα όρεξη να ποστάρω κάτι, οπότε εδώ είμαστε.

Έχεις λοιπόν τον Marcel Marx, τον ταπεινό και ολιγαρκή λούστρο που ζει με την άρρωστη γυναίκα του σε μια παράγκα στην πόλη της Χάβρης. Στην ίδια πόλη, λόγω λιμανιού, λαθρομεταναστεύουν και αρκετοί αφρικανοί από τις πρότερες γαλλικές αποικίες μέσα στα γνωστά σε όλους, από το λιμάνι του Πειραιά (not), κοντέινερς. Για να μην το κουράζω κι άλλο ο Marcel βρίσκει γύρω από το λιμάνι ένα αφρικανάκι που ξέφυγε από τα λαγωνικά της αστυνομίας της Χάβρης, έχει μπει στο μεταξύ και η γυναίκα του στο νοσοκομείο, και αποφασίζει να το περιθάλψει και να το βοηθήσει να βρει τον δρόμο του.

Αρχικά, μόλις βγήκα από την αίθουσα δεν μπορώ να πω ότι είχα ξετρελαθεί. Αυτός ο ανέμελος και ολίγον τι αφελής ανθρωπισμός που βγάζει ο πρωταγωνιστής και οι συν αυτώ μου φάνηκε σε μεγάλο βαθμό αναλωμένος και ιδεαλιστικός.Ειδικά σε συνδυασμό με τον τρόπο που γυρίστηκε.

Δεν αντέχω να δω άλλες γαλλόφωνες ταινίες με "παραμυθένια" σκηνικά και ανθρώπους που γουρλώνουν τα μάτια τους σαν να είναι νεογέννητα κουτάβια. Δεν με ενδιαφέρει καν αν πρόκειται για το προσωπικό στυλ του Άκη ή αν γενικά πουλάει αλλά την πολύ την indie αμηχανία την βαριέται και η Amelie.

Μετά όμως σκέφτηκα ότι όλα αυτά αφορούν αποκλειστικά εμένα.Αξιολόγησα την ταινία έτσι πιθανότατα επειδή είχα δει πρόσφατα και το παρόμοιας αισθητικής κοτόπουλο ή γιατί γενικά έχω δει αρκετές παρόμοιες σε αισθητική ή θεματολογία. Δεν ισχύει το ίδιο για όλους και σκεπτόμενος την προσπάθησα να αποστασιοποιηθώ λιγάκι.Και μάντεψε...

Δεν είναι τόσο κακή, ούτε το θέμα, ούτε η αισθητική, ούτε καν η υποκριτική (ο πρωταγωνιστής και το μαυράκι είναι σχεδόν αξιολάτρευτοι). Όποτε γιατί όχι στην τελική?