Μπορεί της πρώτης προβολής να μην τις προλαβαίνω εξ αποστάσεως αλλά τουλάχιστον τις επανεκδόσεις τις βρίσκω. Και σε διαβεβαιώ πως αυτή είναι από τις καλές.
Το σενάριο αποτελεί διασκευή της Lulu του Wedekind. Θα δεις, σε μία πρόταση, την λαμπερή ζωή της νεαρής Lulu, που καίτοι αθώα καβλώνει τους πάντες γύρω της, αλλά και το τραγικό της τέλος.
Ας ξεκινήσουμε τώρα από τα βασικά. Η ταινία είναι βουβή,γερμανική και του 29' που πάει να πει τέλη γερμανικού εξπρεσιονισμού.Και ναι και ου δηλαδή. Οι σκηνοθετικές επιρροές πάμπολες, θα τα βρεις δηλαδή και τα κιαροσκούρα σου και τις υπερβολικές εκφράσεις σου αλλά στην ίδια κατηγορία με τον καμπινέ δεν νομίζω ότι μπαίνει.
Όπως και να 'χει οποιαδήποτε απόπειρα κατηγοριοποίησης καταντά αυτομάτως παρωχημένη όταν εμφανίζεται η Louise Brooks στην οθόνη, κάπου 5 με 10 δευτερόλεπτα μετά τους τίτλους αρχής. Ο τρόπος που κοιτάζει, η πόζα της μπροστά στον φακό με αυτή την αισθησιακή αθωότητα...Τι μαλακίες κάθομαι και σου γράφω, αυτά τα πράγματα δεν περιγράφονται. Μπορεί να είναι 2 ώρες η ταινία αλλά σου εγγυώμαι πως να βαρεθείς (να την χαζεύεις τουλάχιστον) αποκλείεται.
Σε αυτό βέβαια βοηθάει αρκετά και η μουσική που παίζει σχεδόν καθ' όλη την διάρκεια του Κουτιού. Παράλληλα με τους ηθοποιούς σε μεταφέρει στην αρμόζουσα συναισθηματική κατάσταση κάθε φορά. Εννοείται πως μιλάμε για κλασική.
Όπως άλλωστε και το διαμαντάκι αυτό του Pabst. Μπορεί όταν πρωτοβγήκε να μην άρεσε και τόσο (ίσως ο αισθησιασμός της και κάτι λεσβιακοί υπαινιγμοί να προκαλούσαν την εύθικτη και καθωσπρεπίζουσα κοινωνία της Βαϊμάρης) και να απορρίφθηκε σαν μέλοδραμα που δεν αξίζει τέτοιας σκηνοθεσίας αλλά ένας σύγχρονος θεατής 80 και κάτι χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία της εύκολα μπορεί να την εκτιμήσει.
Καλός σινεμάς και έτσι.
No comments:
Post a Comment