Αρχικά σκέφτηκα να γράψω για καμιά ταινία του Theo που μας άφησε χρόνους προχτές αλλά όταν το ξανασκέφτηκα μου φάνηκε τραγικά μελοδραματικό και αποφάσισα να δω το τελευταίο σκηνοθετικό πόνημα του Clooney. Πριν πάμε παρακάτω, πάρε σημαντικό trivia. Αι ειδοί του μαρτίου ήταν ημερομηνία που αναφερόταν στη 15η ημέρα ,προφανώς, του Μαρτίου αλλά πρόκειται επίσης και για την ημέρα που ο Βρούτος και οι συν αυτώ μαχαίρωσαν τον Ιούλιο Καίσαρα. Τώρα που ξεστραβωθήκαμε ομαδικώς πάμε παρακάτω.
Το σενάριο σε τοποθετεί από το πρώτο λεπτό στον προκριματικό προεκλογικό αγώνα του κυβερνήτη Morris για το επίσημο χρίσμα του υποψηφίου πρόεδρου για το κόμμα των Δημοκρατικών. Στην πραγματικότητα όμως η πολιτική ελάχιστα εμπλέκεται στο σενάριο ή μάλλον λειτουργεί σαν κανβάς πάνω στον οποίο ξεδιπλώνεται η ιστορία της ραδιουργίας και της προσωπικής φιλοδοξίας των υπευθύνων δημοσιών σχέσεων του Morris και των αντίστοιχων του αντιπάλου του γερουσιαστή Pullman. Για αυτούς μιλάει η ταινία.
Πιάνοντας πολύ σωστά τον παλμό της εποχής που εξισώνει την πολιτική με οποιοδήποτε άλλο reality show, ο Clooney αποφάσισε να εστιάσει στα πραγματικά πρόσωπα πίσω από τις κάμερες, χωρίς όμως να προχωράει σε κάποιο ιδιαίτερο πολιτικό σχόλιο. Ούτως ή άλλως δεν πρόκειται για καθαρά πολιτική ταινία αλλά περισσότερο για ταινία περί της ανθρώπινης φιλοδοξίας/μεγαλομανίας. Οι χαρακτήρες πάντως είναι όλοι τους καλοδουλεμένοι και αηδιαστικά ανθρώπινοι. Δεν υπάρχει τίποτα τραβηγμένο στην όλη υπόθεση και αυτό με έκανε να φρικάρω λίγο συνειδητοποιώντας πως παρόμοια σκηνικά πολύ εύκολα συμβαίνουν καθημερινά σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα.
Βέβαια, όλος αυτός ο "καταπληκτικός" κόσμος δεν θα μπορούσε να σταθεί τόσο καλά χωρίς το υποδειγματικό cast. Όπως και σε προηγούμενες ταινίες του ο George αποδεικνύει ότι το να πηγαίνεις σε πάρτυ με ένα μπουκάλι Martini αποφέρει πολλές γνωριμίες. Πέραν του ιδίου και του μαϊντανού Ryan Gosling (στη διετία 10-11 έχει πρωταγωνιστήσει σε 5 ταινίες μεγάλου μήκους) η λίστα με τα μεγάλα ονόματα περιλαμβάνει Philip Seymour Hoffman, Paul Giamatti, Evan Rachel Wood και σε ήσσονος σημασίας ρόλο Marisa Tomei. Όχι παίζουμε δηλαδή.
Βάλε και την επαρκή σκηνοθεσία (μην τρελαθούμε δεν ήταν και κάτι ιδιαίτερο) στο πακετάκι αυτό που φωσφορίζει από την χολυγουντιανή αστρόσκονη και άντε μετά να μην το δεις. Ok,η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν αι ειδοί ήταν από τις καλύτερες ταινίες της περασμένης χρονιάς αλλά σίγουρα μια προβολή την αξίζει.
No comments:
Post a Comment