Αυτή η ταινία μπορεί να υπήρχε πάνω από ένα εξάμηνο στον σκληρό μου αλλά μέχρι χτες δεν είχε τύχει να την δω, αλλιώς σίγουρα θα είχα γράψει κάτι για αυτήν.
Στην γεύση του κερασιού λοιπόν συμβαίνει το εξής απλό.Ο μπαρμπά Badii οδηγά το αμάξι του στους δρόμους μιας ερήμου κάπου κοντά στην Τεχεράνη προσφέροντας "δουλειά" σε άνδρες που βλέπει στο δρόμο, σε σημείο που νομίζεις ότι βλέπεις μια gay εκδοχή του Ταξιτζή. Μετά τα πρώτα 10 λεπτά όμως αποκαλύπτεται ότι πρόκειται για κανονική δουλειά, γιατί ο Badii ψάχνει απλούστατα κάποιον να τον θάψει σε μια τρύπα που έχει σκάψει για όταν και εφόσον αυτοκτονήσει.
Γενικά η περισσότερη ταινία αποτελείται από πλάνα αυτοκινήτου, είτε στο εσωτερικό του όταν μιλά ο πρωταγωνιστής με τους διάφορους που τους προσφέρει δουλειά είτε εξωτερικά με το αμάξι να σπιντάρει σε κάτι ιρανικά ερημοτόπια. Μπορεί αυτό να καταντά λίγο επαναλαμβανόμενο από ένα σημείο και έπειτα αλλά ακόμα και έτσι η ταινία παραμένει ενδιαφέρουσα.
Οι διάλογοι αυτοί που κάνει ο πρωταγωνιστής με τους υπόλοιπους χαρακτήρες που μαζεύει από το δρόμο συνθέτουν ένα υπαρξιακό παραμύθι αφήνοντας συχνά πυκνά και μερικά κοινωνικοπολιτικά σχόλια για την κατάσταση του σημερινού Ιράν.Σημερινού τώρα... του 97' τέλος πάντων.
Φυσικά όλη αυτή η ταινία με τα πενιχρά τεχνικά μέσα της και τους πλείστους διαλόγους της στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην τρομερή ερμηνεία του Homayoun Ershadi ως κυρίου Badii. Πραγματικά πιστεύω ότι η υποκριτική του ικανότητα ξεβαλτώνει τον Kiarostami σε πολλές περιπτώσεις που το κεράσι θα την έκανε την κοιλίτσα του. Ας πούμε, παρόλου που δεν μαθαίνεις ποτέ ακριβώς γιατί θέλει ο ήρωας να αυτοκτονήσεις, δεν θα χρειαστεί να αναρωτηθείς ποτέ σου, ο Ershadi το κάνει εντελώς περιττό.
Να ζει κανείς ή να μη ζει? Η γεύση κερασιού δεν είναι ακριβώς μια κινηματογραφική εκδοχή της Ναυτίας, αλλά ούτε άσχημα θα περάσεις βλέποντας την.
No comments:
Post a Comment